Επιμνημόσυνη δέηση αύριο στο Ταρμίρι

Επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στη μνήμη των εκτελεσθέντων από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής (28-29-30/6/1944), στη θέση Ταρμίρι, στον Αγιο Πέτρο, αύριο 29/6, μετά τη Θεία Λειτουργία στον Αγιο Πέτρο.

Advertisements

One thought on “Επιμνημόσυνη δέηση αύριο στο Ταρμίρι

  1. Ήμουν στην Γ’ τάξη του Γυμνασίου, όταν στο πλαίσιο ενός μαθήματος μας ζητήθηκε να προσπαθήσουμε να γράψουμε μια ιστορία. Καταγόμενη από τον Άγιο Πέτρο, αμέσως σκέφτηκα να γράψω για ένα πραγματικό γεγονός που ανήκει στην ιστορία (όχι μόνο του τόπου μας γιατί το γεγονός αυτό ξεπερνάει τοπικά ή εθνικά σύνορα). Σκέφτηκα να γράψω για την εκτέλεση των αγιοπετριτών τον μαύρο Ιούνιο του 1944. Έτσι, ρώτησα την αείμνηστη γιαγιά μου Λευκοθέα να μου διηγηθεί τις μνήμες που είχε από εκείνες τις ημέρες.

    Αν και πέρασαν αρκετά χρόνια από την ημέρα που με τόση προσοχή την άκουγα να μου διηγείται, με τετράμενη φωνή, τις φρικτές εκείνες ημέρες (που έμελλαν να καθορίσουν τη ζωή τη δική της, της οικογένειά της και πολλών άλλων οικογενειών), αντηχούν ακόμα μέσα στα αυτιά μου τα λόγια της, όπως τα παρακάτω:

    “Ο ένας γερμανός με τραβούσε από το ένα μπράτσο για να με οδηγήσει μαζί με τον πατέρα μου στο απόσπασμα. Ο άλλος γερμανός με τραβούσε από το άλλο μπράτσο και φώναζε, μάλλον, είναι μικρό στα γερμανικά (ήμουν 12 ετών). Και κάπως έτσι χωρίστηκα από τον πατέρα του.. Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα ζωντανό”. […]

    “Πέρασαν μέρες μέχρι να δούμε τα άψυχα κορμιά των πατεράδων μας, των αδερφών μας, των αγαπημένων προσώπων μας.. Κι όταν μας επέτρεψαν να πλησιάσουμε, το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να τα σκεπάσουμε (τα κορμιά) με μια κουβέρτα και να κλάψουμε, να κλάψουμε… Και κάθε μέρα που περνούσε να κλαίμε όλο πιο πολύ. Μέχρι που στέρεψαν τα δάκριά μας.. Ακόμα θυμάμαι την μυρωδιά του θανάτου που απλωνόταν στο νταμάρι, στο χώρο όπου βρίσκονταν τα άψυχα κορμιά..”.

    Εμείς που είμαστε απόγονοι των ανθρώπων που εκτελέστηκαν στο Ξεροκάμπι, αλλά κι αυτών που έχασαν τα προσφιλή τους πρόσωπα και αναγκάστηκαν να ανέβουν το δικό τους γολγοθά στην προσπάθειά τους για επιβίωση, οφείλουμε να τιμούμε την μνήμη τους, μα κυρίως να μιλούμε για αυτό στα παιδιά μας.. Κι αυτά, με την σειρά τους, στα δικά τους παιδιά..

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s